jurnaller fevkalede mütessir ediyor bünye-i şahaneyi.bil mukabilen sinkaf eylediğimin teşekklül-ü hayatı, izin vermiyor yaşamaya bile.

tasarımlarsa fenomen,numenleri bilemezsek schopenhauer gibi yine de kamçıyı eksik etmemek lazım cinsi latife giderken.

feylesof olma merakı ateşlere duhul eyledi, belkim bir kaç seneyyi devriye neticesinde ,tesbit edilecek ki bu da beyhude imiş. ne tekim beyhude alem, özü irrasyonel kaos.

bir mütefferik işmar eyleyip bünyei şahaneyi form-biçim-biçem üzerine eğitmek, bir grubun içinde olmak , bir şeyi yapıyor olup, bir şeylerden haberdar olmak gerek.ama muhteşemi miskinniye ve buhrannı ruhiyye buna katiyyen izin vermemekte.

belki de özünde mücadelesiz tırmanan pire gibi çıkınca basamakları , kalbü derunundaki mücadele hissiyatını huzurun sıcak kucaklamarıyla değiştirmiş oluyor insan denen hayvan.

yine de descartes'in gözünü seveyim : cogito e sum!